Archive for decembro, 2006

decembro 31st, 2006

din dan din dan…..

Posted in Persoal, fios do luar by antaruxa

sempre acabo babándome coas uvas.

sempre acabo acordándome dos que xa non estades aquí.

sempre acabo extrañándovos.

sempre acabo pensando que o ano que entra será mellor que o anterior.

gracias por soportarme, extrañarme e quererme estos 365 dias que hoxe se apagan.

espero que este novo ano que entra, poida/mos seguir compartindo a liberdade de soñar, de amar (…), de recordar vellas decepcións, de vivir novas alegrias, de poder transportar a cada un dos dias do ano que entra,tódolos bos desexos que hoxe, por ser 31 florecen en nós, e quizais asi conseguir soportarnos mellor.

Só se conseguimos calmar esos ruidos que nos ensordecen, poderemos vestirnos con susurros.

Só pido que para o ano que entra penses en todo o que quere dicir un susurro, o que implica susurrar.

saúde!!!                                       FELIZ 2007

decembro 28th, 2006

inocente…

Posted in Persoal, a diario, umbilicais by antaruxa

 

hoxe cheirame a inocente…

xa hai tres anos que cocemos a venganza….

reafírmome en frio moito mellor….

claro está, sen esquecer o avecrem….

prepárate!!!!!!

decembro 27th, 2006

uf….

Posted in a diario by antaruxa

PESADÉRRIMA, haiche xente ben pesada.pode chegar a provocar en ti unha adormecida sequia mental simplemente polo feito de tentar levar unha conversa inocentemente normal, e facer dese simple xogo de palabras algo tan pesado, coma dous elefantes relacionandose intimamente sobre a palma da túa man, mentres coa outra practicas malabares sobre uns zancos de medio metro.

terei pesadelos?

decembro 25th, 2006

bo nadal!

Posted in a diario by antaruxa

 

espero que se portara ben con tod@s…
na miña casa solo lle son fieis ós “reis magos”…!!

os langostinos de dous en dous ua ua…xD

moito moito frio!!

decembro 19th, 2006

boom…

Posted in Persoal by antaruxa

 

 

 jisofdubhzknadhkgyasbfjdialsfn

canto máis vivo máis me “defrauda” a xente.

quen iniciou eso de “vouche didir un par de cousas…” non sabía o que nun futuro medraría a cifra.

sinto defraudar, pero non son un caderno pautado, a min gústanme as liñas tortas.

Hipócritas.