Sempre se agarda o verán,

deséxase

ese tempo para a noite como a herba

sen alerxia. Os amigos recuperados.

Próbase toda froita de óso,

búscanse os elepés de música xamaicana,

vaise esquecendo unha miga a cohíba

e esta patria.

Sempre se agarda o verán porque detén a vida.

Veñen días lentos,

ríos,

ollos

esváese o mundo afora,

vístense de xente as terrazas

no agre do lusco-fusco.

Saen tantas guerras da memoria.

Pero sempre se agarda un verán

que nunca chega.

E retíranse os dentes, vencidos,

da hora deserta.

estou crísica. apocalipse de recordos.recordos cálidos.montando a tenda.as risas na praia.o sono que almacenei.zarracós en festas.allariz.allariz.allariz.o cambio da xente para mal.o cambio para ben.as crises.as aclaracións.

Leave a comment