 Parada frente o miño.suicidio de recordos anclan ponte romana abaixo.Princesa de contos grises.non.princesa de contos oxilados.intimÃdanme os edificios, eses reinos desencantados.a xente faime sentir mais soa.as cousas non se deben forzar( marieta toma nota 
).non é dor.nin tampouco rabia.puro e duro chute de tristura.
e evolucionan, atopan, aman, abáfanse, choran…contráense…..e evolucionan.
bisiesto adicoume o mellor dos momentos.desos que fan medir os momentos que estan por vir.se veñen.
maio ensinoume a  ”sede de amor e llama de desexos”.
non creo nas coincidencias. pero si que o que teña que ser será e que cada cousa ó seu momento.
e estou farta,empachada.preciso “sal de fruta” para a dixestión deste vacio.este vacio que me erupciona polas noites, cando non existen saidas de emerxencia, cando me mira núa e me obliga a sincerarme, cando me desangra a realidade.
e estou farta.e non hai dieta que calme esta oxilada soidade.
