.::a vida é demasiado CortA para acomplexala::..

.:: contra a violencia de xénero ::..

Hoxe é un deses dias nos que se intenta amasar unha concienciación colectiva sobre o que pasa os 364 dias restantes.
Hoxe téntase transimitir forza ás mulleres maltratadas, de calquera tipo.
Hoxe todas elas son hipotéticamente libres para dar un portazo.
Hoxe case todo o mundo quere sair nos medios de comunicación reivindicando a sua raiba ou impotencia.
E mañá? mañá tamén morreran, tamén choraran, tamén terán medo, tamén serán violadas, tamén berraran inutilmente…
Oxalá non houbese nada que celebrar, nin hoxe nin o 8 de marzo.

Na túa memoria xa non hai volta atrás…

Madrugada, o porto adormeceu, amor,
a lúa abanea sobre as ondas
piso espellos antes de que saia o sol
na noite gardei a túa memoria.

Volverei, volverei á vida
cando rompa a luz nos cons
porque nós arrancamos todo o orgullo do mar,
non nos afundiremos nunca máis
que na túa memoria xa non hai volta atrás:
non nos humillaredes NUNCA MÁIS.

O pó dunha bala non é purpurina negra…

..:Un asasinato sírvese en frío e dilúese en ardente dor:..

A eses que se cren omnipotentes, que beben sangue, que quentan a súa vida coa queima doutras… a esas persoas….
 

O 19 de maio, como celebración anual correspondía festexar o cumpreanos da miña irmá, pero… este ano un evento inesperado alugou o día.
Títeres, fráxiles, sen zapatos de noso, sen sede de soños, sen desexo de amar… ¿eso é no que nos queren converter? Titeres habitando nun limbo manipulado…
“…las hostias siguen cayendo sobre quien habla de mas”…..
Pese ó empeño que teñen  en recalcar o gran avance da sociedade na que vivimos actualmente….¿terei que pensar que avance e irracionalidade van da man? ¿ou o “gran avance”consiste en refuxiarse tralo son dunha bala e brindar co sangue que dela emana?
¿Consiste en que unha persoa decida acabar coa túa vida polo simple feito de ser emigrante, prosperar nun lugar alleo, traballar e ofrecer traballo dignos? ¿E hai dereito a que a unha persoa que se define como “médico” che negue a súa atención en estado moribundo só porque o edificio no que se atopa se define como privado….?
 Corazón de pedra, cruce de mans e de postre, sen rompe-lo  protocolo,  un “descanse en paz”…
Esa é a atención medica que recibiu Alfredo Paz , sangue do meu sangue, en Venezuela.
Así rematou o 19 de maio, coa súa morte. Esa bala non só foi refuxio para un asasino, senón un “big bang” de dor no que cada unha das persoas, familiares e amigos, convertía en río cada un dos momentos vividos con el…
 

NON Ó SOMETEMENTO,
REIVINDICACION DOS DEREITOS,
REIVINDICACION DOS SOÑOS,
COLLEITA DE FELICIDADE E TRISTURA PROPIAS,
¡¡¡ VIDA PROPIA.!!!
 

…..a esas persoas….¡¡Vendetta acompañada con guarnición de pena polo seu estado mental!!…. e de postre, os meus peores desexos.